پیش از نوشتن، نقشه مقاله را بسازید تا هر بخش به یک پرسش مشخص پاسخ دهد و نتیجه از دل متن بیرون بیاید.
موضوع را به پرسش تبدیل کنید
«ویرایش» موضوعی گسترده است؛ «بازخوانی با صدای بلند چگونه به یافتن ابهام کمک میکند؟» پرسشی محدودتر و قابلپاسخ است. پرسش اصلی مشخص میکند چه شواهدی لازم دارید و چه مطالبی بیرون از دامنهاند. مخاطب را هم تعیین کنید: راهنمای دانشجو با گزارش پژوهشی برای متخصص یک ساختار واحد ندارد.
نقشه را با عنوانهای موقت بسازید
برای مقاله آموزشی، میتوانید از تعریف مسئله، توضیح روش، مثال، محدودیت و جمعبندی شروع کنید. برای مقاله پژوهشی، ساختار باید با نوع پژوهش و دستورالعمل نشریه هماهنگ باشد. عنوانهای موقت را به شکل پرسش بنویسید تا روشن شود هر بخش چه کاری انجام میدهد؛ بعد آنها را به عنوانهای خواندنی تبدیل کنید.
هر بند وظیفه مشخص داشته باشد
در حاشیه هر بند یک عبارت کوتاه بنویسید: تعریف، شاهد، مثال یا تحلیل. اگر دو بند یک کار تکراری انجام میدهند، شاید بتوان آنها را ادغام کرد. اگر بندی هیچ ارتباط روشنی با پرسش اصلی ندارد، حذف یا جابهجایی آن را بررسی کنید. این روش، پیش از اصلاح جملهها، مشکلات ساختاری را آشکار میکند.
میان بخشها پل بسازید
گذار مناسب فقط افزودن «همچنین» یا «از سوی دیگر» نیست. آخر یک بخش باید زمینه ورود به بخش بعد را فراهم کند. برای مثال، پس از شرح مشکل جملههای طولانی، میتوان توضیح داد که برای اصلاح آنها ابتدا باید فعل اصلی را پیدا کرد. پیوند باید از منطق موضوع بیاید، نه از انبوه واژههای ربط.
نتیجه را از متن استخراج کنید
در نتیجهگیری به پرسش آغازین پاسخ دهید و روشن کنید متن چه چیزی را نشان داده است. ادعای تازه یا شاهد مهمی را که قبلاً مطرح نشده، ناگهان وارد نکنید. اگر محدودیتی وجود دارد، آن را دقیق بیان کنید. پس از پایان پیشنویس، نقشه اولیه را با ساختار واقعی مقایسه کنید و عنوانها را متناسب با متن اصلاح کنید.